آبان ۰۶م, ۱۳۹۴ | نويسنده:

به طور کلی گاف های فرهنگی ناشی از سه نقیصه است.

اول؛ فهم نادرست مدیران فرهنگی از فرهنگ؛ بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی و تراکم کار در کشور، فرصتی ایجاد نشد تا اهل علم و متخصصین دور هم جمع شوند و منشور فرهنگی جامع مبتنی بر اصول اسلامی-ایرانی ، برای کشور تدوین و تبیین نمایند. (منظور قوانین فرهنگی در قانون اساسی نیست) بعد از آن هم، مدیران فرهنگی جدیت لازم در این زمینه نداشتند و به طور کلی فرهنگ در جامعه یا بی صاحب شد یا دارای چندین صاحب مدعی!

نتیجه آنکه کلیه فعالیت فرهنگی براساس فهم شخص مدیر فرهنگی انجام گرفته که بخش عمده آن سلیقه ای و بخشی دیگر ناشی از کج‌فهمی مدیر و مشاوران بوده است. البته دخالت امور سیاسی و حزبی در کارهای فرهنگی را نمی شود نادیده گرفت که باعث افراط و تفریط شد و فرهنگ را از دو طرف بام انداخت.

قطعا انقلاب نوپای اسلامی که سبک جدیدی در حکومت‌داری بود، نیاز شدید به یک تعریف جامع از آن همه تعاریف فرهنگی موجود داشت. کاملا واضح بود که در بعضی از مقاطع اگر چه صورت ظاهر کار اسلامی ولی بنای آن براساس تعریف غرب از فرهنگ بود. طبق این تعریف، اسلام جزیی از فرهنگ به حساب می آمد کما اینکه در حال حاضر نیز بنای کار بر همین تعریف غلط است. متاسفانه در این سال‌ها همین مبنا بود که بعضی از مدیران فکر می کردند فوانین و احکام “اسلام” در اجرای کارهای فرهنگی دست و پا گیر است!

دوم جدی نگرفتن و سهل انگاری در تصمیمات فرهنگی؛ مدیران فرهنگی و متصدیان در طول این سال‌ها بر این باور بودند که فعلا فلان کار فرهنگی که تصمیم اجرای آن گرفته شده، انجام بشود تا بازخورد آن گرفته و مجدد واکاوی شود. غافل از اینکه کار فرهنگی یک کار اقتصادی یا علمی نیست که اگر چنانچه اشتباه شد، اصلاحیه زده شود یا مثلا با بسته های اقتصادی جبران شود. کار فرهنگی به محض ورود در بازار همچنان که در صورت صحیح بودن مثل پادزهر عمل می کند، در صورت غلط بودن نیز مثل یک ویروس خطرناک در رگ جامعه منتشر می شود و اصلاح آن امکان پذیر نیست. این نگاه خیلی سطحی است که مدیر فرهنگی با خود بگوید با یک تکذیبیه یا اصلاحیه موضوع را برطرف می کند. چیزی که این روزها از مدیران زیاد دیده می شود. تازه اگر تکذیبیه و اصلاحیه بدهند باز جای شکرش باقی است؛ تعجب از این است که بعضا با یک توجیه سطحی، فلان کار غلط را مثل آب خوردن ماست مالی می کنند.

سوم عدم متخصص بودن متصدیان و مشاوران فرهنگی؛ این موضوع جزء مسایل خطرناک کشور است. در طول این ۳۵ سال، هنوز مراکز علمی و کاربردی اولا رشته “مدیرت فرهنگی” تاسیس نکرده اند و ثانیا اگر تاسیس شده براساس مبانی مدیرت فرهنگی غرب است.

علی ایحال همین مقدار فارغ التحصیل هم جایگاهی در مدیریت فرهنگی کشور ندارند. از سطح عالی تا سطح عمومی، افرادی را برای مدیرت فرهنگی نصب می کنند که هیچ اطلاعی از مبانی فرهنگی نداشته و بر منصوب کننده فرقی نمی کند که این مدیر قبلا مدیر اقتصادی بوده یا فرهنگی یا اجرایی. هرکدام که رابطه خوبی دارند بدون در نظر گرفتن سابقه فرهنگی یا فهم درست از آن، می شوند مدیر فرهنگی.

نتیجه اینکه، تمام این آسیب ها از جمله؛ مجوز کنسرت های نادرست، برگزاری مراسمان دینی براساس و مبنای غلط، تحریف در موسیقی و از بین بردن موسیقی اصیل ایرانی، تک‌خوانی بانوان، انتشار کتاب‌های مسموم، تاسیس روزنامه های مغرض، تولید برنامه های سینمایی و تلویزیونی غلط و مغایر با اصول اسلامی و حتی انسانی و… ناشی از این سه نقیصه در کشور می باشد.

سیدعباس سیدنژاد

۰۵ /۰۸ /۱۳۹۴

مهر ۲۸م, ۱۳۹۴ | نويسنده:


موضوع: کمک نقدی و نذری دادن به هیئت های عزاداری
نذری

همه شما این آیه ۱۸ سوره  توبه را دیده و خوانده اید ” إِنَّمَا یَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ وَأَقَامَ الصَّلاَةَ وَآتَى الزَّکَاةَ وَلَمْ یَخْشَ إِلاَّ اللّهَ فَعَسَى أُوْلَـئِکَ أَن یَکُونُواْ مِنَ الْمُهْتَدِینَ
در این آیه خداوند می فرماید کسانی که برای ساختن #مسجد پول می دهند باید افرادی باشند که یک؛ #ایمان_به_خدا ، دو؛ #ایمان_به_آخرت ، سه؛ #نمازوان ، چهار؛ #زکات_دهنده_مال ، پنج؛ #ترس_از_خدا ( اشاره به #اخلاص) داشته باشند.
پس هر گاه کسی این شرایط را نداشته باشد، از وی برای ساخت و تعمیر مسجد #پول نگیرید. این یک نوع دستور #استراتژیکی است.
این برداشت به قول #مفسرین ، #منطوق قرآن است. یعنی به وضوح و آشکار مسئله معلوم است.
اما #مفهوم_آیه همیشه وسیع تر بوده. یعنی حکما می شود دو چیز برداشت کرد و آن این است که در اینجا #تعمیر_مسجد عنوانی است برای یاری رساندن به #دین . پس هر کمکی و پولی که برای یاری دین و خدا باشد می بایست این شرایط را داشت باشد.
از جمله آنان #برپایی_عزای_حسینی است که الزاما باید در این مسیر از #پول_پاک استفاده کرد طبق شروطی که خداوند در #آیه مذکور بیان فرمودند.
حال سوال ابن است؛ آیا همه پولهایی که در ایام محرم گرفته می شود شرایط پاک را دارند؟؟؟
این وظیفه ما روحانیون و رئسهای هیئت ها است که دقت لازم را داشته باشیم و از هرکسی پول نگیریم.
اگر این پولها #حرام باشد، اثر #وضعی آن چه می تواند باشد؟
#حکم_شرعی
؛ طبق روایات و فتوای مراجع اگر کسی نداند لقمه یا پول حرام است یا حلال استفاده از آن #جایز است ولی اثروضعی لقمه حرام تا چند نسل باقی می ماند.
#عاشورا #تحریف #عزاداری #سینه_زنی #شیعه #اسلام #نذری


#عاشورا #تحریف #عزاداری #سینه_زنی #شیعه #اسلام #نذری

مهر ۱۱م, ۱۳۹۴ | نويسنده:

بسم الله الرحمن الرحیمموضع انقلابی

بعد از فاجعه دردناک و تاریخی #منا و خیانت خبیثانه آل سعود که منجر به #دو نوع موضع گیری متفاوت از سوی رییس جمهور و رهبر انقلاب شد و سیل انتقاد مبنی بر موضع انفعالی دولت، یک مسئله مطرح می‌شود بر اینکه هر دو موضع گیری در جای خود درست و وظیفه هر دو طرف همان بوده است؛ یعنی وظیفه رییس #جمهور موضع گیری #دیپلماتیک، و وظیفه رهبری موضع گیری انقلابی !

کاری به درست یا غلط بودن این حرف ندارم اما این تفکر چند لازم و ملزوم دارد که باید در موردش فکر کرد؛

یک؛ بر اساس این حرف ما قبول کرده‌ایم موضع انقلابی غیر از موضع دیپلماسی است و در جهان جایگاه واقعی ندارد!

دو؛ طبق این تعریف، امام راحل و رهبر انقلاب و همه انقلابیون از دایره گفتگوی بین المللی خارج می‌شوند؛ یعنی به طور مشخص امام راحل و رهبری انسان های اهل گفتگوی بین المللی یا همان دیپلماسی نبودند و نیستند!

سه؛ لزوما دلیلی ندارد که رییس جمهور مملکت که برخاسته از بطن انقلاب است، فرد انقلابی‌گر باشد و سخنانش می‌بایست از بوی انقلابی‌گری خارج شده تا بتواند در فضای بین المللی ورود کند!

چهار؛ ما قبول کرده‌ایم که سخنان انقلابی ما در جهان جایگاهی ندارد و در واقع همین باعث انزوای ما شده است.

پنج؛ و لازمه‌های دیگر که از حوصله این مختصر خارج است.

خوب است نسبت به این دو جریان کلاه خودمان را قاضی کنیم تا بفهمیم بعد از ۳۵ سال انقلاب کدام یک صحیح است؟

ما انقلابیون معتقدیم ؛ هیچ منافاتی بین این دو مقوله وجود ندارد و اساسا تفکیک این دو، کاری بسیار غلط و ناصواب است که نتیجه اش همان اسلام آمریکای است…

در واقع انقلاب اسلامی سرفصلی جدید در دیپلماسی جهان است. دیپلماسی مبتنی بر راست‌گویی نه دروغ و آنچه که آمریکا و غرب مدعی آن است. دیپلماسی مبتنی بر اصول و ارزشهای دینی، انسانی و انقلابی مردم و احیای حقوق مظلومان عالم در جهان.

در این مدل دیپلماسی ما مجبور نیستیم دروغکی بخندیم، دروغکی عکس بگیریم و دروغکی دست بدهیم و دروغکی مصاحبه کنیم و حرف های قشنگ بزنیم.  وقتی رسما بنیانگذار کبیر انقلاب، خادمین حرمین را خائنین حرمین می‌نامد، چه اصراری است که برای مرگ ملعونش پیام تسلیت بفرستیم در حالی که دست او به خون شیعیان مظلوم جهان آلوده است و برای توجیه آن اذعان کنیم که این وظیفه دیپلماتیک ماست؟!

در این صورت همه مسئولیت را به گردن رهبری بندازیم و به تصور خودمان بگوییم که اینطوری سران کشورهای اروپایی. آمریکایی از دست ما ناراحت نخواهند شد و ما کار خودمان را می‌کنیم!

سخن وجدانی؛  در طول تاریخ انقلاب، کدام موضع گیری دیپلماسی غربی که از طرف ما صورت گرفته، به نفع ما تمام شد؟ مصداقا در مورد همین مسئله انرژی_هسته ای و تحریم که نقطه اوج دیپلماسی به سبک غربی بود، تاکنون چه اندازه به نفع ما تمام شده است؟ با این همه امتیاز‌دهی و بازکردن پای دشمن به سرّی ترین و استراتژیک ترین منطقه نظامی کشور، چه گره کوری از مشکلات اقتصادی، فرهنگی و نظامی را حل کرده‌ا‌یم؟ تحریم‌ها را که برنداشته‌اند هیچ، بلکه از ما غرامت نیز می‌خواهند و کماکان ما را تروریسم معرفی می‌کنند!

کدام موضع گیری دیپلماسی غربی و آمریکایی به نفع مظلومان عالم تمام شده است تا ما دومی آن باشیم؟

به طور مشخص در مورد فاجعه منا کدام موضع گیری اثر گذار بود و اقتدار کشور ایران را نشان داد؟ موضع دیپلماسی دولت یا موضع دیپلماسی- انقلابی رهبر؟

شاد باشید

مرداد ۱۹م, ۱۳۹۴ | نويسنده:

خیلی دوست داشتم این مطلب را در یک فرصت دیگری بنویسم اما با توجه به مسایلی که اخیرا برای من به وجود آمد و وقت و ذهن مرا درگیر کرد، بهتر دیدم در شب شهادت امام صادق علیه السلام این مطلب را مطرح کنم.

همیشه این گله و انتقاد از قشر روحانی مطرح می‌شود که چرا آنها از مردم جدا هستند؟ چرا در متن زندگی مردم نیستند؟ چرا ابعاد مختلف زندگی مردم از حضور یک روحانی خالی است و… ؟حوزه علمیه

بعضی از این انتقادها به شدت اشتباه و بعضی‌ها به شدت درست است. در مورد قسمت اول کوتاه بگویم که دلیل عمده اش، عدم ارتباط گیری خود مردم با روحانیون است. مردم به هر دلیلی خیلی همت به ارتباط با یک روحانی را نمی کنند! بگذریم…

اما در مورد بخش دوم انتقادها، باید بگویم که بنده می پذیرم عموم جامعه روحانیون در متن جامعه نیستند و اگر محرم و رمضان و مجالس ترحیم را این بخش حذف کنیم تقریبا این ارتباط دوسویه به نقطه صفر می‌رسد!

ما طلبه‌ها به عنوان شاگردان مکتب امام صادق ع باید بیش ازاین درمتن جامعه باشیم. اگرچه جمعیت روحانیون نسبت به جمعیت مردم و سطح انتظارات آنها بسیار کم است اما با همین جامعه آماری می شود بیش از این فعال بود.

شاید می بایست این موضوع  در حوزه ها برای طلاب بیشتر تعریف می شد؛ در کلاس درس، کلاس اخلاق یا از طرف اساتید و سیستم مدیریتی و در نهایت خود طلبه‌ها(!) یادم هست وقتی آن روزها با دوستانم به ورزشگاه آزادی می رفتیم از طرف سیستم مدیرتی مورد تمجید قرار گرفتیم ولی از طرف خود طلبه ها بعضا حتی شماتت هم شدیم!

باید به ماها دیکته می شد که اگر شاگرد امام صادق ع هستیم، مثل خود امام ع علاوه برابعاد دینی و اخروی زندگی مردم، در مسایلی مثل ازدواج، اقتصاد، کشاورزی، مسافرت، ورزش، تجارت، صنعت، کارگری، دامداری، تحصیل، فقر، خرید و فروش، تربیت فرزند، همسرداری، معماری و… ورود کنیم. یعنی ما نباید منتظر بمانیم تا محرمی شود و مردم پای منبر بیایند و با آنها حرف بزنیم، این به شدت غلط و خطرناک است!

اشتباه نشود، منظورمن این نیست که روحانیون در همه این امور دخالت کنند، خیر، منظورم این است که زندگی روزمره آنها نباید با این ابعاد خالی شود یا فاصله بگیرد.

به عنوان نمونه؛ محور ارتباط طلاب با کشاورزان کجاست؟ با کارگران؟ ورزشکاران، کسبه؟ در ادارات ما چه خبر است؟ فسادهای مالی و اداری در کدام مرتبه به حوزه و طلاب مرتبط می شود؟ و…؟

امروزه در بسیاری از مراتع، خشکسالی غلبه کرده و محصولات از بین رفته است.  آیا طلاب و حوزه  در این رابطه جلسه ای گرفته اند، دنبال راه حل بوده اند، آیا به دیدن کشاورزان و این مزارع رفته اند، دلداری داده اند وکلی از ابعاد مختلف زندگی مردم.

شاید بعضی ها بگویند که اصلا نیازی به این حضور نیست ولی مسئله آنجا روشن می شود که هر وقت هر طلبه ای  با هر قشری، لب به سخن گشوده، طرف مقابل شروع به  درددل و گلایه از زندگی و کارش می کند. همین مسئله کافی است تا باور کنیم که مردم نیاز به یک روحانی امین را درزندگی شان حس می کنند.

حال که خوب که نگاه می کنیم، کاملا روشن می شود طبق سبک زندگی و سیره امام صادق ع با این نگاه آرمانی فاصله داریم.

#حوزه #طلبه #روحانی #حوزه_علمیه  #طلاب #محرم #رمضان #زندگی #سبک_زندگی #اسلام #شیعه #مردم #کشاورز #دامداری #صنعت #ادارات #رشوه #فساد #فسادمالی